
۱۶ غذایی که در سفر به ترکیه حتماً باید امتحان کنید
۱. کباب

کباب، سنگ بنای آشپزی مدرن ترکیه، به معنای «کبابشده روی زغال» است و شامل غذاهایی متنوع است، از جمله کستانه کباب — شاهبلوط بودادهای که فروشندگان خیابانی در روزهای زمستان در کیسههای کاغذی میفروشند.
گوشتهای معروفتر بسته به منطقهی تولید به سبکهای مختلفی عرضه میشوند: آدانا تند؛ اورفا ملایم؛ عنتاب که میان برشهای ضخیم بادمجان قرار میگیرد؛ و دورَم ساده در نان نازک و بیمایه لواش. معروفترین آنها «کباب اسکندر» است که در سال ۱۸۶۷ توسط اسکندر افندی اهل بورسا ابداع شد؛ برشهای بسیار نازک گوشت بره با ماست، سس گوجه و کره پوشانده میشوند.
۲. سیمیت

سیمیت - عکس: @danielkrieger
ریشهی این میانوعدهی ساده به قرن شانزدهم بازمیگردد. کاروانهایی که به استانبول میرفتند و از آنجا میآمدند، حلقههای نان را در شهر نزدیک ازمیت تهیه میکردند؛ شهری که نام خود را به این نمونهی اولیهی غذای فستفود داد. امروز سیمیت پوشیده از کنجد هم خوراک صبحانه است و هم یک خوراک محبوب خیابانی.
۳. ماست

آیران
ترکها عاشق ماستاند و هر سال بیش از ۲ میلیون تن از این مادهی سفید را میخورند. ماست هزار سال پیش در آسیای مرکزی پدید آمد و ماندگاریاش به فرهنگ کوچنشین خدمت بزرگی کرد. امروز یا بهتنهایی خورده میشود یا پایهی سوپها و سالادهایی مانند جاجیق است. نوشیدنی مورد علاقه، آیران خنک و شور است.
۴. کاهوالتی

صبحانهی ترکی - عکس: @anasbarros
صبحانهی ترکی حتی شبزندهداران سرسخت را هم صبحخیز میکند. نان تازه از فر، همراه با عسل و خامهی غلیظ ترکی (یا کایماک)، مرباهایی مثل مربای گل رز و انجیر، پنیرهای شیر میش، و گوجهفرنگی و خیار با روغن زیتون، از خوراکهای استاندارد هستند، اما هر منطقه ویژگیهای خاص خود را دارد. اگر جا دارید، منمن را امتحان کنید: تخممرغ آبدار همزده با پیاز، فلفل سبز و گوجهفرنگی.
۵. گل رز

گل رز - عکس: D Jabi
لوکوم اغلب با گلاب طعمدار میشود، عطر لطیف و شیرینی که زمانی آشپزان عثمانی گرامی میداشتند و اکنون تنها در چند دسر، مانند گولاج، باقی مانده است. ترکیه بزرگترین تولیدکنندهی گل رز دمشقی در جهان است که روغن ارزشمندش جزء اصلی عطرهاست. گلبرگهایش همچنین مربای فوقالعاده میسازد یا در سرکه سیب و روغن زیتون خیسانده میشود. برای بازدید از کانون تولید گل رز در ترکیه، شهر اسپارتا را در شمال آنتالیا ببینید.
۶. باقلوا

باقلوا - عکس: @danielkrieger
این دسر در واقع از آسیای مرکزی آغاز شد و از آنجا در سراسر جهان عثمانی گسترش یافت. سرانجام به اروپا رسید و در وین به شکل اشترودل تغییر کرد. امروز پایتخت بیچونوچرای باقلوا شهر غازیآنتپ است، جایی که لایههای نازک خمیر فیلو، آغشته به عسل شیری و پوشیده از پسته، به هنری ظریف تبدیل شدهاند.
۷. آجیل و میوه

آجیل و میوه - عکس: berries.com
آن ظرف نوتلایی که روی میز صبحانهتان است، احتمالاً از باغی در استانهای ساحل دریای سیاه، جیرسون یا اردو آغاز شده — ترکیه ۷۵٪ محصول فندق جهان را تأمین میکند. به گفتهی سازمان خواروبار و کشاورزی سازمان ملل، این کشور همچنین جزو پنج تولیدکنندهی برتر جهان در بسیاری دیگر از محصولات است: انجیر، گیلاس، توتفرنگی، هلو، خربزه، هندوانه، نارنگی، سیب، شاهبلوط، گردو، پسته، زیتون، عدس، نخود، لوبیا سبز، فلفل، گوجهفرنگی، خیار، بادمجان، چغندر و عسل. بفرمایید!
۸. پیده

پیده
پیده که به «پیتزای ترکی» معروف است، نانی مسطح است که در فر هیزمی پخته میشود. انواع رویههای گوشتی دارد: سوجوق (سوسیس ترکی)، پاستیرما و قیمه (کیما) یا گوشت خردشدهی بره (کوشباشی) از انتخابهای محبوباند. پنیر و سبزیجات هم استفاده میشوند. رستورانهایی هستند که کاملاً به این غذا اختصاص دارند و در بیشترشان آشپز هنگام بیرون آوردن پیده از فر، یک تخممرغ روی آن میشکند که همهچیز را فوقالعاده آبدار نگه میدارد.
لحماجون نسخهی سادهتری است: فقط یک تکهی نازک خمیر پوشیده از گوشت چرخکرده و سبزی معطر. دیگر غذاهای پختهشده از آرد شامل بورک، پسرعموی شور باقلوا، و گوزلمه، خمیری دستنورد که با پنیر، اسفناج یا گوشت پر میشود و سپس روی تابهی داغ پخته میشود — و بهترین زمان خوردنش پس از شنا در ساحل است.
برای آگاهی بیشتر دربارهی این غذای نمادین ترکی، تماشا کنید که سرآشپز مشهور آردا تورکمن چگونه همهچیز را توضیح میدهد.
۹. ترشی

ترشی
ترکها تقریباً هر چیزی را ترشی میکنند. بادمجان، گوجهفرنگی، کلم، آلو — حتی گزارشهایی از ترشی شاهتوتها هم هست — همه در سرکهی ترش فرو میروند. این خوراکیها سپس در شیشهها ریخته و روی قفسههای مغازههای سنتی «ترشیفروشی» چیده میشوند؛ جایی که نمایشهای رنگارنگشان تقریباً آنقدر زیباست که نمیتوان خورد. تقریباً.
۱۰. دندرمهی ماراش

دندرمهی ماراش (بستنی)
بستنی ترکی مانند هیچ بستنی دیگری که خوردهاید نیست. اول اینکه طعم دودیِ متمایزِ صمغ مستکی طبیعی را دارد و دوم اینکه بافتش بسیار جویدنیتر از پسرعموی نرم ایتالیاییاش است. این غلظت از صمغ سالپ تأمین میشود که از ریشهی گیاه Orchis mascula تهیه میشود، و این خوراکی خنک چنان محبوب شده که دانشمندان هشدار دادهاند ممکن است این ارکیدهی کمیاب را در خطر قرار دهد.
خریدن یک قیف بستنی ماراش از فروشندهای که لباس محلی ماراش پوشیده، تقریباً همیشه با یک نمایش شعبدهبازی دیدنی همراه است. فقط تماشا کنید.
۱۱. مانتی

مانتی - عکس: thebittenword.com
تقریباً در هر کشوری، از لهستان تا ژاپن، نسخهای از گوشت پیچیدهشده در خمیر بخارپز وجود دارد. ایتالیاییها آن را راویولی مینامند، گرجیها خینکالی میخورند و ترکها بشقابهایی از مانتی را با اشتها میخورند. این نسخهی کوفتهها با قاشقهایی از ماست تازه و ترش سرو میشود، روی آن کرهی آبشده ریخته و با سبزی خردشده و فلفل قرمز پودرشده تزئین میشود. به اندازهای که به نظر میرسد خوشمزه است.
۱۲. دلمه و سارما

سارما - عکس: Lesya Dolyk
دلمهی ترکی غذایی است که برنج و گوشت درون فلفل، گوجهفرنگی، کدو سبز یا بادمجان خشکشدهی توخالی قرار داده میشود و سپس آهسته پخته میشود. سارما همان مواد را در برگ مو یا کلم پیچیده میکند. هر دو تقریباً در هر مناسبتی سر سفره حضور دارند.
۱۳. قوروفاصولیه

قوروفاصولیه
این غذای ساده از لوبیای سفید خامهای که در سس گوجهفرنگی پخته میشود، طرفدارانی دارد که کام حساسشان میتواند تشخیص دهد کدام اوستا (استاد) از میان هزاران لوبیاپزی که سراسر کشور را پوشاندهاند، آن را پخته است.
۱۴. شکر شاهبلوط

کستانه شکری - عکس: Murat Öcal
ترکها دندان شیرین بسیار دارند و شاهبلوط شکرزده، یا کستانه شکری، تنها یکی از انبوه میوههای شیرینشده، سبزیجات — و حتی آجیلهایی با پوستشان — است که اینجا پیدا میکنید. کستانه شکری ریشههای بسیار طولانی دارد که به دههی ۱۳۰۰ میلادی و بورسا، پایتخت پیشین عثمانی، میرسد.
۱۵. تاووک گوگسو

تاووک گوگسو - عکس: Gorkem Demir
دسر شاخص عثمانی، تاووک گوگسو یا پودینگ سینهی مرغ است. این ترکیب عجیببهنظررسیده از مرغ آبپز، شیر و شکر که با دارچین پودر شده، شاید شگفتانگیز باشد، اما خوشمزه است. در تصویر بالا نسخهی کاراملی آن را میبینید که کاساندیبی نام دارد.
۱۶. لوکوم (و قهوهی ترکی)

قهوهی ترکی
ترکها این مکعبهای ظریف ژلهای را لوکوم مینامند که از واژهی عربی به معنای «لقمهها» گرفته شده است. این شیرینی طعمها، شکلها و رنگهای خیرهکنندهای دارد، با پودر قند یا نارگیل پوشیده میشود و بهصورت مشتمشت در جعبههای زیبا فروخته میشود.
معمولاً در پایان وعدهی غذایی همراه با قهوهی ترکی نیز سرو میشود. و در همین موضوع، فهرست ما بدون ذکر قهوه (کاهوه) کامل نمیشد. قهوه نخستین بار در پایتخت امپراتوری، استانبول، در قرن شانزدهم ظاهر شد و از آن زمان بخشی از زندگی این سرزمین بوده و حتی نام خود را به صبحانه (کاهوالتی، یعنی «پیش از قهوه») و رنگ قهوهای (کاهوهرنگی) داده است.
قهوهی ترکی یک روش است، نه یک طعم، و برای نگه داشتن آب قهوه در دمای کافی تا هر فنجان با کف و پودر نرم ته فنجان پخته شود، به باریستای بسیار ماهری نیاز است. وقتی کارتان تمام شد، میزبان خوب ترکی فنجانتان را وارونه میکند و تفالهها را بررسی میکند تا فالتان را بگوید.
با تشکر از Matador Network، نوشتهی Ayla Jean Yackley





