
مشهورترین شگفتیهای معماری استانبول
ایاصوفیه
استانبول، پایتخت سه امپراتوری و یکی از کلانشهرهای جهان در قرن ۲۱، همواره کانون فرهنگ، تجارت و قدرت بوده است. همانطور که از شهری باشکوه با تاریخ هزاران ساله انتظار میرود، استانبول شمار بیشماری شگفتی معماری دارد. در ادامه برخی از شگفتیهای معماری این شهر را میبینید که هر گردشگری باید از دیدنشان غافل نشود.

شاید مشهورترین بنای خیرهکنندهی استانبول، ایاصوفیه باشد که سیلوئت نمادینش بر فراز شبهجزیرهی تاریخی استانبول، تقریباً در هر عکسی از افق چشمگیر شهر دیده میشود. این بنای عظیم و باشکوه در سال ۵۳۷ میلادی به پایان رسید و منطق زمانه را به چالش کشید. این سازه که طی پنج سال ساخته شد، به گنبد مرکزی ۳۲٫۶ متریاش شهرت دارد که در ارتفاع بیش از ۵۵ متر، گویی در هوا معلق است.

کاخ توپکاپی
این بنای باشکوه بیش از ۱٬۰۰۰ سال بزرگترین کلیسای جهان بود و بیش از ۴۰۰ سال یکی از مهمترین مساجد به شمار میرفت. ایاصوفیه نماد برجستهی گذشتهی چندفرهنگی منحصربهفرد استانبول است، زیرا در ابتدا بهعنوان کلیسا در امپراتوری روم شرقی، سپس بهعنوان مسجد در دوران عثمانی فعالیت داشت و پیش از آنکه در دوران جمهوری ترکیه به موزه تبدیل شود. از سال ۲۰۲۰، ایاصوفیه دوباره بهعنوان مسجد فعالیت میکند و نشان میدهد که این دو دین چگونه در یک مکان در هم تنیدهاند. مانند سایر مساجد استانبول، بازدیدکنندگان در خارج از اوقات نماز خوشآمدید.

کاخ توپکاپی یا Topkapı Palace، به مدت ۴۰۰ سال مقر امپراتوری عثمانی در پایتخت آن، استانبول بود. این کاخ در استراتژیکترین نقطهی شبهجزیرهی تاریخی استانبول و در امتداد تنگهی بسفر قرار دارد و چشماندازهای خیرهکننده یکی از جاذبههای بیشمار توپکاپی است.
این موزه مجموعهای گسترده است که حاصل قرنها ساخت و نوسازی به فرمان سلاطین عثمانی است؛ ساخت آن از سال ۱۴۵۹ میلادی، چند سال پس از فتح قسطنطنیه توسط سلطان محمد فاتح، آغاز شد.

کاخ دلمهباغچه
کاخ توپکاپی نگاهی منحصربهفرد به زندگی خاندان سلطنتی عثمانی و امور دولتی ارائه میدهد. هر یک از حیاطهای پیدرپی این مجموعه، جایگاه بالاتری از اهمیت و صمیمیت نسبت به سلطان را نشان میدهد. شاید منحصربهفردترین تجربه، فرصت قدم زدن در اقامتگاههای خصوصی توپکاپی (حرم) باشد؛ امتیازی که تنها به خانوادهی سلطان و معتمدترین خدمتگزارانش اعطا میشد. بازدیدکنندگان همچنین باید از گنجینههای غنی امپراتوری که زندگی در کاخ را بازتاب میدهند لذت ببرند. آثار نمایشدادهشده شامل اشیای مرتبط با غذا، پوشاک، یادگارهای جنگی و آثار مذهبی کاخ است.

کاخ دلمهباغچه درست در کنار تنگهی بسفر و در محلهی پرجنبوجوش بشیکتاش قرار دارد. این کاخ که در سالهای پایانی امپراتوری عثمانی ساخته شد، سومین کاخ بزرگ استانبول و شاهکاری باشکوه از معماری غربی است. اکنون موزهای است و بازدیدکنندگان امروز میتوانند نمای پرتزیین بیرونی آن را تحسین کنند و پیش از آن، مجذوب شکوه سلطنتی اتاقها و مبلمانشان شوند.

برج گالاتا
بازدیدکنندگان بهتر است زود برسند تا فرصت دیدن هم بخش خصوصی (حرم) و هم بخش تشریفاتی (سلاملیک) کاخ را داشته باشند.

برج گالاتا (Galata Tower) که از میان مجموعهی آسمانخراشهای اطراف سر برآورده، گردشگران را به محلههای پرانرژی گالاتا و تکسیم فرا میخواند. اگرچه این محل از سال ۵۰۷ میلادی میزبان برج بوده است، بنای کنونی توسط جنواییها ساخته شد

آبانبار یریباتان
عرشهی دیدِ این برج که در ارتفاع ۵۲ متری قرار دارد، چشماندازهایی بینظیر از استانبول تاریخی ارائه میدهد. افسانه میگوید دانشمند عثمانی حزرفن احمد چلبی با بالهای دستساز از بالای برج پرواز کرد، از روی تنگهی بسفر گذشت و به محلهی اسکودار در سوی آناتولی رسید. برج گالاتا در یک انتهای خیابان معروف گردشگری استانبول، یعنی خیابان استقلال (İstiklal Caddesi) قرار دارد. بازدید از اینجا در غروب آفتاب آغازی عالی برای شبی است که در آن میتوانید فرصتهای خرید منحصربهفرد و زندگی شبانهی این منطقه را تجربه کنید.

حقیقتی کمتر شناختهشده دربارهی امپراتوری بیزانس، استفادهی بسیار موفق آن از صدها آبانبار زیرزمینی در استانبول برای مدیریت آب بود. بزرگترین و قابلتوجهترین این آبانبارها، آبانبار یریباتان یا آبانبار باسیلیکا است که در شبهجزیرهی تاریخی استانبول قرار دارد.

مسجد سلیمانیه
آبانبار باسیلیکا که در قرن ششم پیش از میلاد ساخته شده، آبانباری چشمگیر با مساحت ۹٬۸۰۰ متر مربع است که میتواند ۸۰٬۰۰۰ متر مکعب آب را در خود نگه دارد. امروزه آب کمی در آن نگهداری میشود تا بازدیدکنندگان بتوانند میان ستونهای باستانی چشمگیر در فضای تاریک و غارمانند قدم بزنند. این فضای رازآلود که حتی برای صحنهی یکی از فیلمهای جیمز باند استفاده شد، در انتها با ستونی که بر پایهای با سر وارونهی مدوسا قرار دارد، برجسته میشود. گفته میشود مدوسا را وارونه قرار دادهاند تا قدرت نگاهش که بینندگانش را به سنگ تبدیل میکرد، خنثی شود. اما مطمئن باشید تنها خطری که بازدیدکنندگان آبانبار باسیلیکا را تهدید میکند، میل بیپایان به بازگشت بارها و بارها برای تجربهی فضای مسحورکنندهاش است.

پس از انتقال قدرت از امپراتوری رو به زوال بیزانس به امپراتوری عثمانی در حال ظهور و گسترش در قرن پانزدهم، استانبول بار دیگر به کلانشهری پررونق تبدیل شد. با رشد جمعیت و اقتصاد، بناهای عثمانی بسیاری برپا شد.
عمدهی این دستاوردهای معماری را پرکارترین و مشهورترین معمار امپراتوری عثمانی، معمار سینان، رقم زد. از میان آثار سینان در استانبول، مسجد سلیمانیه بهعنوان شاهکار او برجسته است.

ایستگاه حیدرپاشا
این مسجد امپراتوری که به فرمان سلطان سلیمان باشکوه در اوج قدرت امپراتوری عثمانی ساخته شد، گواهی بر قدرت عثمانی در این دوران است. گنبدی به قطر ۲۶٫۵ متر که بر چهار ستون عظیم یکپارچه سنگی قرار دارد و فضایی تقریباً مربعشکل ایجاد میکند، تعادل و زیبایی قدرتمند کار معمار سینان را در اوج دوران طولانی و برجستهاش به نمایش میگذارد.
بازدیدکنندگان باید وقت بگذارند و مجموعهی اطراف را تماشا کنند که شامل حیاطی با چشماندازهای فوقالعادهی شاخ زرین و ساختمانهایی است که بهعنوان آشپزخانهی عمومی، حمام عمومی و مدارس مذهبی استفاده میشدند.

در آن سوی تنگهی بسفر، در محلهی پرطرفدار کادیکوی، ایستگاه قدیمی حیدرپاشا قرار دارد. این بنای زیبا کنار تنگهی بسفر است و برای هر کسی که با کشتی به سوی آناتولی استانبول میرود، دیدنش دشوار نیست.
ایستگاه حیدرپاشا که در اواخر قرن نوزدهم ساخته شد، بهعنوان ایستگاه پایانی خطوط راهآهنی شهرت یافت که استانبول را به ایالتهای خاورمیانهای امپراتوری عثمانی در دوران پایانی آن متصل میکرد. تا زمان تعطیلی آن برای بازسازی، حیدرپاشا همچنان شلوغترین ایستگاه راهآهن ترکیه بود. با اینکه طرحها برای بازگشایی این بنای نمادین بهعنوان ایستگاه فعال راهآهن همچنان در جریان است، بازدیدکنندگان در سوی آناتولی میتوانند از موزهی این مکان دیدن کنند و یکی از برترین نمونههای معماری نئوکلاسیک در ترکیه را ببینند.
برای اطلاعات بیشتر، روی اینجا کلیک کنید.





