بچش

کرکلارالی از نظر خوراک و فرهنگ غذایی، بسیار غنی است. محصولات کشاورزی، فرآورده‌های گوشتی و غذاهای دریایی منطقه، پایه‌های آشپزی محلی را تشکیل می‌دهند. گندم، آفتابگردان، چغندرقند، کدو، سیب‌زمینی، ذرت، لوبیای خشک، جو، انگور، گوجه‌فرنگی و فلفل از جمله محصولات کشاورزی منطقه و مواد اصلی آشپزی محلی هستند.

این تنوع و فراوانی محصولات محلی باعث شده است که شهر برای هر سلیقه‌ای طعم‌های گوناگونی داشته باشد. در رستوران‌های ساحلی İğneada و Kıyıköy، ماهی‌های محلی مانند توربوت، ماهی سرخ‌باله، هادوک، آنچوی، ماهی اسقمری، بونیتو، ماهی لوفر، لوفر بال‌زرد، ماهی بوری و گربه‌ماهی، بسته به فصل سرو می‌شوند. در سراسر شهر نیز خوراکی‌های متنوعی مانند کوفته**،** سوجوک (سوسیس خشک)، پنیر و ماست تهیه می‌شود؛ همچنین نوشیدنی سنتی هاردالیه و بیش از ۱۰۰ نوع دسر در دسترس است.

پاپارا

پاپارا غذایی شاخص از منطقه روملی است که با خیساندن نان بیات در کره و آبِ گوشت تهیه می‌شود. برای طعم بیشتر می‌توان تکه‌های گوشت یا مرغ، یا پنیر دلمه‌ای به آن افزود.

پیده پیازی

پیده پیازی، یکی دیگر از غذاهای مهاجران، از معروف‌ترین نان‌های کِرکلارالی است. پیاز معمولاً ماده اصلی این پیده است و می‌توان آن را هم گرم و هم سرد خورد. گوشت چرخ‌کرده، گوجه‌فرنگی و جعفری نیز قابل افزودن هستند.

مانجا

مانجا پیش‌غذایی محبوب در آشپزی روملی است که با بادمجان، فلفل سبز، فلفل قرمز، سرکه انگور و روغن زیتون تهیه می‌شود.

کاله با مرغ

کاله غذایی محبوب و مخصوص کرکلارالی است. این غذا با کلم سفید، آبِ ترشی، سینه مرغ و بلغور یا برنج تهیه می‌شود و در ماه‌های زمستان جایگاه ویژه‌ای دارد. ترشی و آب آن که در تهیه غذا به کار می‌روند، هویت محلی کاله را شکل می‌دهند. با اینکه در این دستور از سینه مرغ نام برده شده، در آشپزی روستایی از بخش‌های مختلف مرغ استفاده می‌کنند.

خوراک پاپاز

خوراک پاپاز که به خوراک پیاز نیز معروف است، یکی از مشهورترین غذاهای شهر به شمار می‌رود. داستان نام آن به روزگاری برمی‌گردد که ترک‌ها، یونانی‌ها، یهودیان و بلغارها در کرکلارالی در کنار هم زندگی می‌کردند. کشیشی که در آن زمان بیمار بود، از خوراک پیازی که همسایه ترک برایش فرستاده بود بسیار خوشش آمد. چون کشیش همچنان از همسایه ترک خود خوراک پیاز می‌خواست، نام این غذا «خوراک پاپاز» شد.

کاچاماک با شیره

کاچاماک با شیره، که در اصل غذایی از آشپزی مهاجران است، با آرد ذرت تهیه و با شیره چغندرقند سرو می‌شود. می‌توان آن را با پنیر دلمه‌ای، ماست یا گوشت بریان نیز خورد.

هاردالیه

هاردالیه نوشیدنی غیرالکلی محبوبی است که طعم و عطر دلپذیر و ویژه‌ای دارد. این نوشیدنی از تخمیر لاکتیکی انگور قرمز یا آب انگور قرمز، همراه با دانه‌های خردشده خردل و اسید بنزوئیک تهیه می‌شود. هاردالیه سنتی کرکلارالی از انگورهایی مانند Papazkarası، یکی از گونه‌های انگور ترکیه، و همچنین Pamit، Cardinal، lphonse، Cabarnet، Merlot، Cinsaut و Öküzgözü که آن هم گونه‌ای از انگور است، تهیه می‌شود. این انگورها در ماه‌های اکتبر و نوامبر، هم‌زمان با آغاز برداشت محصول، به اندازه کافی می‌رسند. دانه‌های خردل سیاه هم عطر و هم نام این محصول را به آن می‌دهند. گاهی برگ گیلاس نیز میان انگورها قرار می‌گیرد.

نوشیدنی را به مدت ۷ تا ۱۰ روز در دمای اتاق نگه می‌دارند تا تخمیر شود؛ این مدت می‌تواند تا ۲۰ روز افزایش یابد. ماده اولیه هاردالیه انگور و آب انگور است که سرشار از فلاونوئیدها و مواد شیمیایی گیاهی هستند؛ به همین دلیل ارزش غذایی بسیار بالایی دارد. پیشنهاد می‌کنیم در سفر به کرکلارالی این نوشیدنی منحصربه‌فرد را امتحان کنید. هاردالیه همچنین یکی از بهترین سوغاتی‌های منطقه برای عزیزانتان است.

عسل بلوط کرکلارالی
عسل بلوط کرکلارالی (Kırklareli Meşe Balı) که از جنگل‌های دست‌نخورده بلوط در کوه‌های ایسترانجا (یلدیز) برداشت می‌شود، یکی از گنجینه‌های برجسته خوراکی تراکیه است و به‌طور رسمی از نشان جغرافیایی برخوردار است. برخلاف عسل‌های گلی، این عسل کمیابِکِشمان از شهدک‌هایی تولید می‌شود که زنبورها از برگ‌ها و دانه‌های بلوط جمع‌آوری می‌کنند. این فرایند به عسل رنگ تیره، غلظت بالا و طعمی عمیق و پیچیده با اندکی مزه مالت می‌بخشد.

عسل بلوط کرکلارالی به‌خاطر ظرفیت آنتی‌اکسیدانی بسیار بالا، ترکیب غنی مواد معدنی—به‌ویژه پتاسیم، کلسیم و آهن—و سرعت پایین تبلور شناخته شده است. این عسل از نظر ترکیبات فنولی، استانداردهای بین‌المللی کیفیت ممتاز را برآورده می‌کند. این عسل منطقه‌ایِ دارای گواهی، در زیست‌بومی طبیعی و پاک، دور از فعالیت‌های صنعتی تولید می‌شود و هم یک خوراک لذیذ و ممتاز است و هم مکملی طبیعی و مؤثر برای تندرستی.

دسر برکانا کرکلارالی
دسر برکانا (Brakana Tatlısı) ریشه در میراث غنی پومَک‌های تراکیه دارد. این دسر سنتیِ شربتی، پیوندی ویژه با شهرک بویوکماندیرا در بخش بابائسکیِ کرکلارالی دارد. جوامع پومَک پس از مهاجرت در پی جنگ روسیه و عثمانی در سال‌های ۱۸۷۷–۱۸۷۸، این شیرینی چندصدساله را وارد آشپزی منطقه کردند. برکانا از نشان جغرافیایی رسمی برخوردار است.

برکانا از نظر ظاهر به شیرینی شکرپاره شباهت دارد، اما با روش تهیه و بافت منحصربه‌فرد خمیرش متمایز می‌شود. خمیر آن از آرد گندم، شیر، تخم‌مرغ، کره و روغن تهیه می‌شود و برای رسیدن به بافت مطلوب، تخم‌مرغ‌ها باید در حالت سرد به خمیر اضافه شوند. خمیر را به شکل نیم‌کره‌های کوچک درمی‌آورند و پس از پخت، شربت داغ را به خود جذب می‌کند؛ در نتیجه شیرینی‌ای با رویه‌ای ترد و مغزی لطیف و آب‌شونده در دهان به دست می‌آید. برکانا را با دارچین، گردو یا فندق خوش‌طعم‌تر می‌کنند. این دسر همچنان از خوراکی‌های اصلیِ پذیرایی و جشن در مراسم، عروسی‌ها و تعطیلات تراکیه است.

کوفته کرکلارالی
کوفته کرکلارالی (Kırklareli Köftesi) از برجسته‌ترین غذاهای تراکیه است و از نشان جغرافیایی رسمی برخوردار است. ویژگی اصلی این خوراک محلی از کیفیت گوشت آن سرچشمه می‌گیرد؛ گوشتی که از گاوها و گوسفندانی به دست می‌آید که به‌طور طبیعی در چمنزارهای سرسبز و جنگل‌های بلوط کوه‌های استراندجا (یلدیز) چرا می‌کنند.

برای تهیه آن، گوشت گاو باکیفیت را با میزانی حساب‌شده از گوشت گوسفند مخلوط می‌کنند. راز کوفته کرکلارالی در سادگی آن است. برای حفظ طعم طبیعی گوشت، از ادویه‌های تند و سنگین استفاده نمی‌شود و مخلوط فقط با نمک، پیاز ریزخردشده و کمی آرد سوخاری مزه‌دار می‌شود. گوشت را دو بار چرخ می‌کنند و پس از استراحت، روی زغال بلوط کباب می‌کنند تا آبدار، نرم و خوش‌طعم بماند. کوفته کرکلارالی همراه با فلفل و گوجه‌فرنگی کبابی و خمیر فلفل سنتی تراکیه سرو می‌شود و برای بازدیدکنندگان منطقه، تجربه‌ای ضروری از آشپزی محلی است.

کوفته احمدبیگ
کوفته احمدبیگ (Ahmetbey Köftesi) از شهرک احمدبیگ در بخش لولبورگازِ کرکلارالی سرچشمه می‌گیرد. این غذا یکی از خوراک‌های نمادین منطقه‌ای تراکیه است و از نشان جغرافیایی رسمی برخوردار است. کوفته‌ها از گوشت گاوهایی تهیه می‌شوند که به‌طور طبیعی در مراتع محلی پرورش یافته‌اند و طعم اصیل حومه سرسبز منطقه را بازتاب می‌دهند.

آنچه کوفته احمدبیگ را از گونه‌های دیگر متمایز می‌کند، روش تهیه روستایی و چاشنی اندک آن است. گوشت را درشت چرخ می‌کنند یا با دست خرد می‌کنند تا آب طبیعی و بافت نرم آن حفظ شود؛ از ادویه‌های سنگین، جوش‌شیرین و افزودنی‌های مصنوعی استفاده نمی‌شود. گوشت را تنها با نمک، پیاز و کمی آرد سوخاری مخلوط می‌کنند و سپس روی زغال بلوط گداخته کباب می‌کنند. این کوفته‌ها معمولاً همراه با نان کبابیِ آغشته به سس، فلفل کبابی و ماست غلیظ محلیِ تهیه‌شده از شیر گاومیش سرو می‌شوند. این غذا بخشی جدایی‌ناپذیر از سنت آشپزی تراکیه است.