بو کن

کاسترو

کاسترو دروازهٔ استان تکیرداغ و شهرستان سارای به سوی دریای سیاه است و در فاصلهٔ ۲۷ کیلومتری مرکز شهرستان قرار دارد. این خلیج کوچک، که رودخانهٔ باهچه‌کوی در آن به دریای سیاه می‌ریزد، با ساحل شنی ۲٫۵ کیلومتری خود بخشی از خط ساحلی شهرستان سارای را تشکیل می‌دهد. کاسترو، جایی که جنگل‌های کوه‌های ییلدیز (ایسترنجا) با زیبایی‌های دریای سیاه پیوند می‌خورند و سبزی و آبی در هم می‌آمیزند، مرکز مهمی برای گردشگری است.

کلبه‌ها و مسیرهای پیاده‌روی کنار رودخانه در مسیر سارای به کاسترو، که از کوه‌های ییلدیز می‌گذرد، دیدنی هستند. در رودخانهٔ باهچه‌کوی، که از میان جنگل‌ها می‌گذرد و در کنار ساحل به دریای سیاه می‌ریزد، گردش‌های قایقی به سوی جنگل برگزار می‌شود. در محل پیوستن رودخانهٔ باهچه‌کوی به دریای سیاه، تالابی شکل گرفته است.

این منطقه تنها جایی در تراکیه است که جنگل‌های لاریکس به‌طور طبیعی در آن می‌رویند. این پهنهٔ طبیعیِ منحصربه‌فرد، زیستگاه اکوسیستم جنگلی و گونه‌های گوناگون جانوری و گیاهی، به‌ویژه شوکا، است. لاریکس، بلوط مجارستانی، بلوط بی‌پایه، بلوط پایه‌دار، ممرز شرقی، ممرز سیاه، زبان‌گنجشک، راش، افرا، نمدار و توسکا از گونه‌های اصلی درختان این منطقه‌اند. در ساحل آن گونه‌های کمیابی از سوسن‌های دریایی می‌رویند. هنگام شکفتن، با عطر دل‌انگیزشان بینندگان را مسحور می‌کنند.

کوه‌های ایسترنجا (ییلدیز)

کوه‌های ایسترنجا، که با نام کوه‌های ییلدیز نیز شناخته می‌شوند، از کرکلارائلی تا مرز بلغارستان امتداد دارند. این کوه‌ها منبع اصلی اکسیژن منطقهٔ تراکیه‌اند و از نظر تنوع زیستی، از ارزشمندترین پهنه‌های طبیعی اروپا به‌شمار می‌روند. این منطقه که در محل تلاقی اقلیم دریای سیاه و اقلیم قاره‌ای تراکیه قرار دارد، از پوشش گیاهی و جانوری بسیار غنی‌ای برخوردار است.

این رشته‌کوه که عمدتاً پوشیده از بلوط، ممرز، راش و شاه‌بلوط است، به‌ویژه به‌خاطر جنگل‌های آب‌گرفتهٔ ایغنه‌آدا (لونگوز) در سراسر جهان شهرت دارد. این زیستگاه، در کنار دریاچه‌های آب شیرین، تپه‌های شنی ساحلی و اکوسیستم آبیِ پرجنب‌وجوش، در مسیر مهمی برای مهاجرت پرندگان قرار گرفته و زیستگاه شوکا، سمور، سیاه‌گوش و گونه‌های گیاهی کمیاب بسیاری است.

کوه‌های ایسترنجا مسیرهای بی‌نظیری برای پیاده‌روی، کمپینگ، عکاسی و بوم‌گردی دارند و همچنان یکی از باشکوه‌ترین کریدورهای زیستی برای حفاظت از میراث طبیعیِ دست‌نخوردهٔ تراکیه به‌شمار می‌روند.