آداب و رسوم و خرافات عروسی در ترکیه
ترک‌ها عاشق عروسی هستند! در ترکیه، ماه‌های مه، اوت و سپتامبر همیشه محبوب‌ترین زمان برای برگزاری عروسی بوده‌اند. به‌ویژه در مناطق روستایی، عروسی‌های سنتی در ترکیه با فهرستی بلند از آداب و رسوم همراه است که برای داشتن یک زندگی زناشویی خوشبخت باید همه‌ی آن‌ها را انجام داد. تقریباً هر منطقه‌ی ترکیه آداب عروسی منحصربه‌فرد خود را دارد. اما این راهنما برای کسانی است که تازه با فضای عروسی در ترکیه آشنا می‌شوند. برخی از رایج‌ترین آیین‌های عروسی ترکی را در ادامه بخوانید!
شب حنا یا «کینا گجهسی»
شب حنا صدها سال است که در ترکیه سنتی دیرینه به شمار می‌رود. یک یا دو روز پیش از عروسی، خانواده‌ها و دوستان برای جشنی کوچک گرد هم می‌آیند. آوازهای محلی سنتی خوانده می‌شود و حنا بر کف دست عروس و انگشت کوچک داماد گذاشته می‌شود. حنا همواره با وفاداری و تعهد پیوند خورده است، به همین دلیل برای کسانی که قرار است ازدواج کنند معنای نمادین دارد. همچنین باور بر این است که حنا زوج‌های متأهل را از چشم بد محافظت می‌کند. آیین‌های شب حنا در هر منطقه ممکن است متفاوت باشد، اما یک ویژگی مشترک آن این است که عروس آینده را وادار می‌کنند اندوه جدایی‌اش از خانواده‌ی خود را با گریه نشان دهد. عروس روی صندلی می‌نشیند، آوازهای سنتی خوانده می‌شود و دختران مجرد با شمع‌هایی که در کف دستشان گرفته‌اند دور او می‌چرخند. همه منتظرند تا عروس گریه کند. طبق سنت، هدف از این کار این است که عروس از گریه به خنده برسد و زندگی‌اش با شادی همراه شود. آیین دیگر شب حنا این است که عروس دستش را باز نمی‌کند. وقتی کسی که حنا را می‌گذارد می‌گوید: «عروس نمی‌خواهد دستش را باز کند»، مادرشوهر یک سکه‌ی طلا در کف دست عروس می‌گذارد به‌عنوان هدیه‌ی حنا.
مراسم زینت‌دادن با طلا
در بسیاری از فرهنگ‌ها رسم است که به زوج تازه‌ازدواج‌کرده در روز عروسی طلا هدیه داده شود. در ترکیه نیز وقتی زوجی ازدواج می‌کند، دوستان و خانواده‌ها هدیه‌ی طلا می‌دهند تا به آن‌ها کمک کنند زندگی آینده‌ای خوب و پربرکت را آغاز کنند. دلیل این کار حمایت از زوجی است که تازه زندگی مشترک خود را آغاز کرده است. از آنجا که عروسی‌ها مراسمی پرهزینه هستند، نزدیکان زوج جوان تلاش می‌کنند به آن‌ها کمک کنند و به اقتصاد خانه‌ی تازه‌شان یاری برسانند. جواهراتی که در عروسی هدیه داده می‌شود طوری انتخاب می‌شود که بتوان آن را در صورت نیاز به پول نقد تبدیل کرد. و این هدایا در واقع روی لباس عروس و داماد سنجاق می‌شوند! البته بوسیدن مهمانان یک‌به‌یک در عروسی‌های شلوغ و برگزاری مراسم سنجاق‌کردن جواهرات می‌تواند زمان زیادی ببرد و برای عروس و داماد بسیار خسته‌کننده باشد. اما کاملاً ارزشش را دارد!
پا روی پای یکدیگر گذاشتن
یکی از برجسته‌ترین خرافات مربوط به لحظه‌ای که بعد از «بله» گفتن رخ می‌دهد، پا روی پای یکدیگر گذاشتن زوج تازه‌ازدواج‌کرده است. گفته می‌شود هر کس زودتر پای دیگری را لگد کند، در زندگی زناشویی حرف آخر را خواهد زد. داماد هم می‌تواند پای عروس را لگد کند، اما معمولاً عروس‌ها در این کار سریع‌ترند. این سنت ریشه در روم باستان دارد. با توجه به اینکه کفش در تقریباً همه‌ی فرهنگ‌ها نماد آزادی است، این رسم می‌تواند در زندگی ما نقش داشته باشد تا همسران یکدیگر را رها نکنند. چه به این رسم باور داشته باشید و چه نه، سرگرم‌کننده است که از طرف خود تشویق کنید تا یکی از دو طرف این زوج، هرچه سریع‌تر پای دیگری را لگد کند!
نوشتن نام دختران مجرد زیر کفش
یکی از آداب عروسی این است که نام دوستان و بستگان مجرد را زیر کفش عروس می‌نویسند. با این حال، نوشتن نام زیر کفش عروس در ترکیه تفسیر متفاوتی دارد. برخی باور دارند که اگر نام تا پایان شب پاک شود، آن شخص در همان سال ازدواج خواهد کرد. برخی دیگر معتقدند که حتی اگر نام پاک نشود، او خیلی زود با مردی آشنا خواهد شد، شاید حتی در همان عروسی!
«کشکک»
کشکک که در سراسر ترکیه با دستورهای پخت گوناگون تهیه می‌شود، غذایی است که به‌طور گسترده در عروسی‌ها و جشن‌ها پخته می‌شود. این غذای سنتی اما زحمت‌بر، عمدتاً از گندم شکسته و گوشت تهیه می‌شود. آشپزهای عروسی آن را با همکاری یکدیگر درست می‌کنند. در نتیجه‌ی فرایند کوبیدن، گوشت و گندم با هم ترکیب می‌شوند و بافتی یکدست و نرم به دست می‌آورند. گفته می‌شود هرچه مدت بیشتری و با قدرت بیشتری کوبیده شود، کشکک خوش‌طعم‌تر می‌شود! شاید به همین دلیل کشکک برای عروسی‌ها ضروری است، چون نماد ازدواج است. تا جایی که در برخی مناطق، از دختران و پسرانی که به سن ازدواج رسیده‌اند می‌پرسند: «کی کشکک تو را بخوریم؟» تا آن‌ها را به ازدواج ترغیب کنند.
گلین تلی (نخ درخشان عروس)
سنت فولکloric دیگر در ترکیه این است که عروس را با رشته‌های درخشان نخ‌نما می‌آرایند. به این‌ها «گلین تلی» یا «نخ درخشان عروس» می‌گویند. دختران مجرد این نخ‌ها را می‌کشند. هرچه کوتاه‌تر باشد، ازدواج آن‌ها نزدیک‌تر است. ظاهراً این تکه‌های نخ در دوران عثمانی از نقره‌ی واقعی ساخته می‌شدند. امروزه از مس با کیفیت بالا ساخته می‌شوند.