
استانبول: شهر شبهای بیپایان

استانبول بسیار بیش از شهر امپراتوریهای پیشین است؛ این شهر بهویژه در شب، با بامبارها، رستورانهای مدرن، مراکز رویداد با امکانات پیشرفته و میخانههای سنتی پرجنبوجوش، به جدیدترین نقطهی جذابیت تبدیل شده است. در دو سوی تنگه، محلههای شهر هرکدام جذابیت خاص شبانهی خود را دارند، چه یک بار کوکتل مخفی باشد و چه صحنهای که بهترین گروههای ایندی را میزبانی میکند. استانبول به چیزهای بسیاری شهرت دارد. شاید اولین چیزی که به ذهن میرسد، گنبدهای معماری تاریخی سلطاناحمد، کاخهای باشکوه عثمانی و مرغهای دریاییای باشند که بر فراز کشتیهای رفتوآمدکننده در بسفر پرواز میکنند. با این حال، انرژی شهری و فرهنگیای که پس از غروب آفتاب شکوفا میشود، هنوز تا حدی راز محلی است که اغلب تنها کسانی به آن دست مییابند که میدانند کجا بروند. از بامبارهایی که در غروبهای باشکوه آفتاب غوطه میخورند تا سطح خیابان، جایی که موسیقی، هنرهای نمایشی، کوکتلهای دستساز و حتی شور و حال میخانهها در مرکز توجه قرار میگیرند. زندگی شبانهی استانبول، همچون شبکهی بیپایانی از کوچهپسکوچههای پیچدرپیچ، در دو سوی تنگه گوناگون است. در دوران طلایی آن در قرن نوزدهم، محلهی بیوغلو اروپاییترین بخش استانبول بود، با ترکیبی از معماری نئوکلاسیک و ورود ساکنان لوانتی. امروز نیز بیوغلو در همهی اشکالش، از گاسترونومی گرفته تا هنر و مد، ویژگیهای مدرن خود را به نمایش میگذارد. در شب، نورهای مرکز فرهنگی آتاتورک که تازه احیا شده با اعتمادبهنفس فراوان میدرخشند و فضای کافی برای میزبانی از اپرا، نمایشهای تئاتر، کنسرتها، نمایشگاههای هنری و کارگاهها برای کودکان و بزرگسالان دارند.