۶ کوه شگفت‌انگیز در ترکیه
کوه آغری - کوه آرارات
کوه آرارات در واقع مجموعه‌ای از دو کوه است: آرارات کوچک و آرارات بزرگ. هر دو آتشفشان‌های مرکب و خاموش‌اند. آرارات بزرگ بلندترین کوه ترکیه است و ارتفاع آن ۵٬۱۳۷ متر (۱۶٬۸۵۴ فوت) است. آرارات کوچک ۳٬۸۹۶ متر (۱۲٬۷۸۲ فوت) ارتفاع دارد. این کوه‌ها تاریخچه‌ای طولانی و پرآوازه دارند و بسیاری آن‌ها را مقدس می‌دانند، زیرا محل ثبت‌شده کشتی نوح به شمار می‌آید. نخستین کسی که به قله رسید پروفسور فردریک فون پارات بود، در ۹ اکتبر ۱۸۲۹. دومین صعود بیش از ۱۴۰ سال بعد رخ داد، زمانی که دکتر بوزکورت ارگور، رئیس پیشین فدراسیون کوهنوردی ترکیه، در ۲۱ فوریه ۱۹۷۰ به قله رسید. این صعود موجی از کوهنوردان را در دهه ۱۹۸۰ برانگیخت و سرانجام به ممنوعیت صعود به این قله افسانه‌ای انجامید. این ممنوعیت در ۱۹۹۸ لغو شد و اکنون صعود تنها از برخی یال‌های کوه مجاز است، به دلیل ضرورت حفظ ارتباط مداوم با کسانی که شجاعانه به صعود می‌پردازند. بهترین زمان کوهنوردی ژوئیه تا سپتامبر است، هرچند صعود زمستانی نیز ممکن است. تنها کوهنوردان با تجربه و تجهیزات مناسب باید مسیر کامل را آغاز کنند. برای کسانی که ترجیح می‌دهند از کنار ماجرا تماشا کنند، شهر نزدیک دوغوبایزید در هر فصلی دلنشین است و به کاخ اسحاق پاشا و دیگر جاذبه‌های تاریخی نزدیک است.
ارجیش
کوه ارجیش با ارتفاع ۳٬۹۱۷ متر (۱۲٬۸۵۱ فوت) بر فراز شهر قیصری قد برافراشته است. این کوه بلندترین قله آناتولی مرکزی و یک آتشفشان استراتوولکانوی خاموش است که در دوران باستان با نام آرگائوس شناخته می‌شد. فوران‌های باستانی آن منطقه را زیر خاکستر آتشفشانی پوشاند و این خاکستر با گذشت زمان به ستون‌های پری‌وار و دره‌های کاپادوکیه، که تنها حدود یک ساعت فاصله دارد، تراشیده شد. در زمستان، دامنه‌های بی‌درخت ارجیش را به یکی از برترین مقصدهای اسکی ترکیه تبدیل می‌کند، با تله‌کабین‌های مدرن که تا بالای ۳٬۰۰۰ متر می‌روند و پیست‌هایی برای همه سطوح در دامنه‌های شمالی و شرقی آتشفشان. فصل اسکی معمولاً از دسامبر تا آوریل ادامه دارد. در تابستان، این کوه برای پیاده‌روی و صعود محبوب است و قله آن چشم‌اندازهای گسترده‌ای بر فلات آناتولی پیش روی کوهنوردان می‌گشاید. ارجیش حدود ۲۵ کیلومتر جنوب قیصری قرار دارد و به همین دلیل ترکیب آن با لذت چشیدن پاستیرمای معروف شهر (گوشت گاو دودی‌شده) بسیار آسان است.
پالاندوکن
کوه پالاندوکن (۳٬۲۷۱ متر / ۱۰٬۷۳۲ فوت) تنها چند کیلومتر با مرکز شهر ارزروم فاصله دارد و یکی از در دسترس‌ترین کوه‌های اسکی کشور است. مرکز اسکی پالاندوکن که پیست‌هایش از حدود ۲٬۲۰۰ متری آغاز می‌شود و تا قله ۳٬۱۷۶ متری اِجدِر («اژدها») بالا می‌رود، به برف مطمئن و داشتن طولانی‌ترین پیست‌های اسکی ترکیه شهرت دارد، از جمله یک پیست حدود ۱۲ کیلومتری با اختلاف ارتفاع تقریباً ۱٬۱۰۰ متر. این مرکز همراه با منطقه تفریحی همسایه کونکلی، میزبان رویدادهای یونیورسیادِ زمستانی ۲۰۱۱ بود و امروز با نام مرکز جهانی اسکی اِجدِر ۳۲۰۰ فعالیت می‌کند. فصل اسکی معمولاً از دسامبر تا اواسط آوریل است و اسکی شبانه نیز در دسترس است. پس از یک روز پرتحرک روی پیست‌ها، به ارزروم بروید و کاغ کبابِ، غذای محلی این شهر، را امتحان کنید.
کاچکار
کوه کاچکار، بلندترین قله رشته کوه‌های کاچکار، با ارتفاع ۳٬۹۳۷ متر (۱۲٬۹۱۷ فوت) در نزدیکی ریزه و بر فراز سواحل دریای سیاه قرار گرفته است و بلندترین قله رشته کوه‌های پونتیک به شمار می‌رود. این منطقه که بخشی از پارک ملی کوه‌های کاچکار است و در ۱۹۹۴ تأسیس شد، چشم‌اندازی یخچالی و آلپی با صخره‌های تیز، دریاچه‌های یخچالی فراوان، چمنزارهای پوشیده از گل‌های وحشی و سکونتگاه‌های سنتی یایلا مانند آیدر و پوکوت دارد. این منطقه یکی از بهترین مقاصد پیاده‌روی ترکیه است و مسیرهای چندروزه‌ای قله‌های کاچکار، آلتی‌پارماک و ورچنیک را به هم متصل می‌کنند. بهترین زمان پیاده‌روی از ژوئن تا سپتامبر است و سمت دریای سیاه این رشته کوه مسیر آسان‌تری دارد که معمولاً از شهر چاملیحمشین آغاز می‌شود. بازدیدکنندگان باید آماده تغییرات سریع آب‌وهوا باشند، چراکه این یکی از بارانی‌ترین گوشه‌های کشور است.
اولوداغ
اولوداغ («کوه بزرگ») که ۳۶ کیلومتر جنوب بورسا قرار دارد، تا ارتفاع ۲٬۵۴۳ متر (۸٬۳۴۳ فوت) بالا می‌رود و بلندترین کوه غرب آناتولی و منطقه مرمره است. این کوه در دوران باستان به «المپ میسی» معروف بود و در اساطیر یونانی گفته می‌شود خدایان از همین کوه شاهد جنگ تروا بودند. این کوه در ۱۹۶۱ به عنوان پارک ملی اعلام شد و جنگل‌های انبوه، چمنزارهای آلپی و گونه‌های گیاهی و جانوری متنوعی را حفظ می‌کند. اولوداغ یکی از محبوب‌ترین مراکز ورزش‌های زمستانی ترکیه است و منطقه اسکی آن که بین حدود ۱٬۷۵۰ متر تا قله قرار دارد، از اواخر دسامبر تا اواخر مارس بهترین شرایط را دارد. در تابستان، همان پیست‌ها برای پیاده‌روی، کمپینگ و پیک‌نیک استفاده می‌شوند. بازدیدکنندگان می‌توانند با جاده به پارک ملی بروند یا با تله‌کابین بورسا به بالای کوه صعود کنند، و این باعث می‌شود اولوداغ گریزگاهی آسان از شهر باشد.
دمیرکازیک
دمیرکازیک («ستون آهنین») شناخته‌شده‌ترین قله رشته کوه آلاداغلار در تورس مرکزی است که با ارتفاع ۳٬۷۵۶ متر (۱۲٬۳۲۳ فوت) در بخش چامارضی استان نیده قد برافراشته است. آلاداغلار در ۱۹۹۵ به پارک ملی تبدیل شد و یکی از برترین مقاصد کوهنوردی و صخره‌نوردی ترکیه به شمار می‌رود. این منطقه چشم‌اندازی از یال‌های آهکی تیز، دریاچه‌های یخچالی، دره‌های عمیق و آبشارهایی مانند کاپوزباشی دارد. پارک همچنین سرشار از گیاهان بومی است و حدود ۱٬۳۰۰ گونه ثبت‌شده در آن وجود دارد که بسیاری از آن‌ها فقط در اینجا یافت می‌شوند. نخستین صعود ثبت‌شده به دمیرکازیک در ژوئیه ۱۹۲۷ انجام شد. امروز مسیرها از پیاده‌روی تا صعودهای فنی را شامل می‌شوند و بهترین فصل از ژوئن تا سپتامبر است. روستاهای دمیرکازیک و چوکورباغ معمولاً پایگاه اصلی کوهنوردان هستند و منطقه از نیده یا قیصری قابل دسترسی است، که آن را به افزوده‌ای آسان برای سفر به کاپادوکیه تبدیل می‌کند.
سوپهان
کوه سوپهان یک آتشفشان استراتوولکانوی خاموش در ساحل شمالی دریاچه وان است و بر مرز استان‌های بیتلیس و آغری قرار دارد. این کوه با ارتفاع ۴٬۰۵۸ متر (۱۳٬۳۱۴ فوت)، سومین کوه بلند ترکیه و دومین آتشفشان بلند آن پس از آرارات است. دهانه قله دو دریاچه کوچک دارد و از بالای آن کوهنوردان می‌توانند بر دریاچه وان و دشت‌های آناتولی شرقی نظاره کنند. مسیر معمول صعود از نزدیکی عادلجواز آغاز می‌شود، شهری که به مسجدهای باستانی، آثار اورارتویی و گردو شهرت دارد. این صعود در یک تا سه روز قابل انجام است و در مسیر آب کم است، پس باید خوب آماده شد. بهترین فصل صعود تابستان، تقریباً از ژوئن تا سپتامبر، است و کوهنوردان باید با راهنمای محلی بروند. سوپهان بسیار کمتر از آرارات بازدید می‌شود و این آن را انتخابی ارزشمند برای کسانی می‌کند که به دنبال ماجراجویی آرام در ارتفاعات هستند.